بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوست

ای آفتاب حسن برون آ دمی ز ابر

بشنیدم از هوای تو آواز طبل

بازگفتی ز ناز بیش مرنجان مرا

برووان دفع گفتنت که برو شه به خانه نیست

در دست هر کی هست ز خوبی قراضه​هاست

این نان و آب چرخ چو سیل​ست بی​وفا

یعقوب وار وااسفاها همی​زنم

والله که شهر بی​تو مرا حبس می​شود

زین همرهان سست عناصر دلم گرفت

جانم ملول گشت ز فرعون و ظلم او

زین خلق پرشکایت گریان شدم ملول

گویاترم ز بلبل اما ز رشک عام

دی شیخ با چراغ همی​گشت گرد شهر

گفتند یافت می​نشود جسته​ایم ما

هر چند مفلسم نپذیرم عقیق خرد

پنهان ز دیده​ها و همه دیده​ها از اوست

خود کار من گذشت ز هر آرزو و آز

گوشم شنید قصه ایمان و مست شد

یک دست جام باده و یک دست جعد یار

می​گوید آن رباب که مردم ز انتظار

من هم رباب عشقم و عشقم ربابی​ست

باقی این غزل را ای مطرب ظریف

بنمای شمس مفخر تبریز رو ز شرق

بگشای لب که قند فراوانم آرزوست

کان چهره مشعشع تابانم آرزوست

باز آمدم که ساعد سلطانم آرزوست

آن گفتنت که بیش مرنجانم آرزوست

وان ناز و باز و تندی دربانم آرزوست

آن معدن ملاحت و آن کانم آرزوست

من ماهیم نهنگم عمانم آرزوست

دیدار خوب یوسف کنعانم آرزوست

آوارگی و کوه و بیابانم آرزوست

شیر خدا و رستم دستانم آرزوست

آن نور روی موسی عمرانم آرزوست

آن​های هوی و نعره مستانم آرزوست

مهرست بر دهانم و افغانم آرزوست

کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست

گفت آنک یافت می​نشود آنم آرزوست

کان عقیق نادر ارزانم آرزوست

آن آشکار صنعت پنهانم آرزوست

از کان و از مکان پی ارکانم آرزوست

کو قسم چشم صورت ایمانم آرزوست

رقصی چنین میانه میدانم آرزوست

دست و کنار و زخمه عثمانم آرزوست

وان لطف​های زخمه رحمانم آرزوست

زین سان همی​شمار که زین سانم آرزوست

من هدهدم حضور سلیمانم آرزوست